Από πού ν’αρχίσεις.. τόσα θρίλερ που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό δεν τα έχω δει μαζεμένα σε ταινίες..
Λεφτά δεν υπάρχουν, κι εκεί που υπάρχουν δεν είμαστε εμείς.
Ακόμα κι αν δεν υπάρχουν, οι άλλοι μας τα ζητάνε να τα επιστρέψουμε, αφού τα έχουμε ξοδέψει! Και δεν πήγαν για σπατάλες, είναι καθημερινά έξοδα, με λιγότερα απλά δε βγαίνεις. Κι αυτοί τα θέλουν πίσω κι ετούτα.
Ο κόσμος πεινάει, διαμαρτύρεται, βγαίνει στους δρόμους.. τρώει και ξύλο. Δεν προβληματίζεται κανείς από αυτούς που θά’πρεπε, ενώ άλλοι συνεχίζουν να μαζεύουν αμέτρητους οβολούς και δεν τους αγγίζει κανείς. Ξεπουλάνε τη χώρα σαν να είναι περιουσία τους. Τώρα χάθηκαν οι snipers;
Δε θα ξέρεις αν εκεί που μένεις σου ανήκει ή πρέπει να πληρώσεις και τον τσιφλικά..
Δε θα ξέρεις αν αξίζει πια να δουλεύεις.. σε αυτούς που σε δουλεύουν..
Ελεύθεροι υπόδουλοι! Ανέκδοτο εποχής με δυο λέξεις, μόλις μού’ρθε. Παλιά ξεχώριζαν από τις αλυσίδες στα χέρια ή και στα πόδια. Τώρα με το διαβατήριο..
Μπροστά σε αυτά, οι βρώμικοι δρόμοι, τα σκουπίδια που μυρίζουν, οι στύλοι γεμάτοι αυτοκόλλητα, οι συναγερμοί που χτυπάνε κάθε λίγο και λιγάκι, τα μηχανάκια στους πεζοδρόμους, η ορθογραφία που την έχουν “τρελλάνει” κι αυτή, κουτλουπού κουτλουπού (που λέγαμε στο γυμνάσιο) θα είναι σε λίγο μια ευχάριστη “ενασχόληση”..να σε συγχίζουν δηλαδή..
Πώς να μην έχεις εφιάλτες μετά; Δηλαδή.. καλά που δε θυμάμαι τι βλέπω όταν ξυπνάω..
..πού να πάω;
