…και τελικά…

ήρθε η μεγάλη μέρα… το ταξίδι στην ουδέτερη χώρα της Ευρώπης… η προσγείωση… η “γνωριμία”(!)… ο έρωτας(!)… το όνειρο… η επιστροφή(ουχ…)

Συνήθως τα όνειρα έχουν προσπάθεια μέχρι να τα φτάσεις. Αυτό με παίδεψε και μετά. Τί να βρεις μεταφορική εταιρεία (μα τόσο σπάνιο είναι πια κάτι τέτοιο..), τι να βρεις χώρο μέχρι τον εκτελωνισμό, να είναι άσχετος και το “τελώνης”(!)… Αλλά μετά κόπων και βασάνων ήρθε εδώ…Και μετά από συγύρισμα, πλύσιμο, καθάρισμα (όχι πολύ) και κάτι ελέγχους… έγινε έτσι…:

…κι έκανε κάποια ταξιδάκια, είδε φως, είδε σκοτάδι, είδε ήλιο, είδε βροχή…και μετά το είδαν κάποια όντα, και δεν τους άρεσε, και το ζήλεψαν, και θέλησαν να το σημαδέψουν… και δυστυχώς τα κατάφεραν… Και το χειρότερο είναι ότι κατάφεραν να μου το σημαδέψουν και να με απογοητεύσουν. Να με κάνουν να σταματήσω να ασχολούμαι. Αυτό ήταν το δικό μου λάθος. Που επέτρεψα κάτι τέτοιο. Γιατί τα όνειρα κανείς δεν μπορεί να σου τα σημαδέψει, να σου τα χαλάσει, παρά μόνο αυτός που του ανήκουν.

Έτσι λοιπόν τσαλακώθηκε το όνειρό μου, κι έμεινε “παρατημένο” για αρκετό καιρό. Και μετά βρέθηκε κάποιος που μου θύμισε ότι τα όνειρα δεν μουντζουρώνονται εκτός κι αν αφήνεις τους άλλους να σε επηρρεάζουν. Αλλά ακόμα και τότε.. είναι δικά σου.. και μπορείς να τα επαναφέρεις όπως ήταν. Όπως τα θυμάσαι κι όπως τα έπλασες. Όπως τα ονειρεύτηκες… Άρχισα πάλι να ονειρεύομαι…

… (to be continued… μέρος τρίτο και… αρχικό!)