Άρης - Ολυμπιακός = Κύπελλο αίσχους

Τα αθλητικά με ενδιαφέρουν λίγο πολύ, αλλά οι show business όχι και τόσο, οπότε στο ποδόσφαιρο είμαι ελάχιστα ενημερωμένος. Όταν ήμουν μικρός (”τώρα που μεγάλωσα, ας το διάλο χάλασα”), είχα πολύ περισσότερο ενδιαφέρον, αλλά κάτι με τους φίλους που παρα-ασχολούνταν, κάτι τα διεθνή γεγονότα όπως η καταστροφή στο στάδιο Χέιζελ και κρύωσε το πιάτο. Αμφιβάλλω αν μπορώ να κάνω λίστα με δέκα ομάδες της “Α’ κατηγορίας”. Έτσι μου έχει εντυπωθεί και δεν πρόκειται να το αλλάξω στο ηχητικά απαράδεκτο και κατινίστικο “σούπερ(κ)λίγκα“. Αναρωτιέμαι ποιος τα σκέφτεται αυτά τα ονόματα. Βέβαια ελλείψει μυαλού, ποία σκέψη;

Θεωρώ θετικό βήμα στην ενημέρωσή μου να μη γνωρίζω από αυτά και να έχω καταφέρει να αποφύγω τον καθημερινό βομβαρδισμό από τα διάφορα μέσα (αν)ενημέρωσης επί, αυτών των θεμάτων. Βέβαια στις μεγάλες διοργανώσεις θα δώσω κάποια προσοχή, EURO κλπ. Εννοείται οτι χάρηκα το 2004 που πήραμε το κύπελλο.

Δεν έχω όμως πρόβλημα κάποιοι στην παρέα να τα συζητάνε και να τα αναλύουν και δεν τους ενοχλώ ούτε προσπαθώ να αλλάξω θέμα ή να τους πείσω οτι “δεν αξίζει” επειδή δε με αντιπροσωπεύει το θέμα. Ο καθείς με την τρέλλα του.

Αρκεί όμως αυτή η τρέλλα να μην ενοχλεί και να μην επηρρεάζει τους άλλους που δεν την έχουν. Το τηρώ το “δε σ’ ενοχλώ, μη μ’ ενοχλείς”.

Έλα όμως που μ’ “ενοχλείς”. Είναι ανεπαρκής η λέξη για να περιγράψει τα αίσχη που άφησαν πίσω τους κάποιοι ανεγκέφαλοι: (οι φωτογραφίες λήφθηκαν σήμερα, Κυριακή 18 Μαίου, μια μέρα μετά το συμβάν -θεωρώ τον αγώνα-, μια μέρα μετά τα γεγονότα δηλαδή -θεωρώ αυτά τα αίσχη- )

Αριστοτέλειο θέατρο

Αλλά πως να αποδώσεις ευθύνες σ’ αυτά τα άτομα; Ο ορισμός τους και μόνο με αυτή τη λέξη, καθιστά περιττή μια τέτοια διαδικασία. Μόνο τιμωρία μπορεί να εφαρμοστεί και με αμφίβολα, ίσως και αντίθετα, αποτελέσματα, αναλόγως τον τρόπο εφαρμογής της. Για τους άλλους όμως (Πολιτεία, Αστυνομία, Δήμος) που πρέπει να προστατεύουν μια πόλη και τους πολίτες της από τέτοιες συμπεριφορές και πράξεις, δεν υπάρχει δικαιολογία. Υπάρχει άραγε κρυφό “σχέδιο” πίσω από αυτά ή είναι κι αυτοί ανεγκέφαλοι; Και για τις δύο εκδοχές όμως, πάλι δεν υπάρχει δικαιολογία.

Άγαλμα Φιλίππου Β’ (έναντι θεάτρου)

Την ημέρα του αγώνα, πριν τελειώσει, περνούσα από το Λευκό Πύργο πηγαίνοντας για βόλτα στην παραλία, και παρακολούθησα τη συμπεριφορά του αστυνομικού που “ρυθμίζει” την κυκλοφορία (τώρα αν λέγεται “ρύθμιση” να σφυρίζεις με τους σηματοδότες…), σε εκείνη την περιοχή. Υπήρχε μάλιστα και δεύτερος αστυνομικός.

100 μέτρα πιο πίσω ήταν τρεις-τέσσερις φανατικοί οπαδοί, μέσα στο κίτρινο, και χοροπηδούσαν στη μέση του δρόμου, φωνάζοντας γενικά και αόριστα και προκαλώντας συμφόρηση, γιατί τα αυτοκίνητα σταματούσαν για να μην τους πατήσουν και αυτοί απλά τα χαιρετούσαν. Δεν ήταν δηλαδή βίαιοι, ήταν απλά μέσα στη μέση, κυριολεκτικά, του δρόμου. Δεν ήταν όμως μια οργανωμένη ομάδα 50-100 ατόμων σε πορεία ώστε να δικαιολογεί κάτι τέτοιο. Όλοι ξέρουν τη συμφόρηση στη λεωφ. Νίκης και σε εκείνο το σημείο τα αυτοκίνητα τρέχουν να προλάβουν το σηματοδότη. Πως δεν έγινε κανένα ατύχημα, ήταν καθαρή… τύχη.

Άγαλμα “Γυναίκα της Πίνδου” (επί της Παύλου Μελά, προς Λευκό Πύργο)

Η αδιαφορία όμως του αστυνομικού δε δικαιολογείται με τίποτα. Μόλις που κούνησε το χέρι του σε κάποια στιγμή, έτσι αόριστα, προς τη μεριά τους. Τον άκουσα να λέει: “Έι, άιντε, φτάνει τόσο”(!) Δεν το είπε καν φωναχτά, ώστε να τον ακούσουν. Σαν να βαρέθηκε που τους άκουγε τόση ώρα, οπότε σου λέει: “έλα ρε φιλαράκι, ‘ντάξ, φτάνει πια”.

Unbe-fucking-lievable!

ΥΓ. Το έκτρωμα του δημάρχου δίπλα στο Λευκό Πύργο (τα τσιμεντένια καυλιά), πολύ χάρηκα που το βεβήλωσαν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Είναι η περίπτωση όπου μαζί με τα χλωρά καίγονται και τα ξηρά. (Ναι, το ανάποδο λέω γιατί απ’ τα χλωρά ξεκίνησαν).