..και γιατί να προβληματίζομαι;..

Τόσα και τόσα “δεν πάμε καλά” έχουμε. Από το προηγούμενο δεν άλλαξαν και πολλά. Οπότε κόντρα στο ρέμα.. Όλα καλά θα πάνε!!!

Κι αν δε θέλουν να πάνε καλά, θα τα κάνουμε. Τρόποι υπάρχουν. Κάποτε και η “απλή” αισιοδοξία αρκεί, έτσι για να βάλει τους μοχλούς σε κίνηση, χωρίς να τους.. λαδώνει. Η πεταλούδα στην Αφρική και τα παγόβουνα στην Ανταρκτική που λέμε; Κάποια σχέση έχουν..

Άσε δε που αλλιώς κολλάει το μυαλό, στα ίδια και στα ίδια, ψάχνει λύσεις για το ένα, ξεχνάει το άλλο, ξαναγυρίζει πίσω και πάλι από την αρχή.

Γιαυτό θέλουμε κι εκτός από ένα μοχλό, κι ένα σταθερό σημείο να τον στηρίξουμε. Ο Αρχιμήδης αυτό έψαχνε εδώ και πολλά χρόνια για να κουνήσει τη Γη. Μπορεί να μην βρήκε το συγκεκριμένο, αλλά ήξερε τι χρειαζόταν. Μόνο που το ήξερε, γνώριζε τι μπορούσε να κάνει. Αυτό του αρκούσε. (Κάπου το είδα τώρα γραμμένο αυτό την ίδια εποχή, μόλις τώρα, αφού το σκέφτηκα. Α στο καλό! Σκασίλα μου, μόνος μου το σκέφτηκα, ωχού.. Ιδού παράδειγμα λοιπόν.. θα σκάσω γιαυτό, επειδή το είπαν κι άλλοι; )

Ίσως δεν βρήκα ακόμα τον μοχλό μου, ίσως έχω μια ιδέα κατά που να κοιτάξω. Αλλά έχω μια ηλιαχτίδα που μου δείχνει.. θα μου δείξει.. Και αυτό μου φτάνει

Να κι αυτή ψηλά κοιτάει..!..

 

δε νομίζω πως.. δεν πάμε καλά..

Από πού ν’αρχίσεις.. τόσα θρίλερ που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό δεν τα έχω δει μαζεμένα σε ταινίες..

Λεφτά δεν υπάρχουν, κι εκεί που υπάρχουν δεν είμαστε εμείς.

Ακόμα κι αν δεν υπάρχουν, οι άλλοι μας τα ζητάνε να τα επιστρέψουμε, αφού τα έχουμε ξοδέψει! Και δεν πήγαν για σπατάλες, είναι καθημερινά έξοδα, με λιγότερα απλά δε βγαίνεις. Κι αυτοί τα θέλουν πίσω κι ετούτα.

Ο κόσμος πεινάει, διαμαρτύρεται, βγαίνει στους δρόμους..  τρώει και ξύλο. Δεν προβληματίζεται κανείς από αυτούς που θά’πρεπε, ενώ άλλοι συνεχίζουν να μαζεύουν αμέτρητους οβολούς και δεν τους αγγίζει κανείς. Ξεπουλάνε τη χώρα σαν να είναι περιουσία τους. Τώρα χάθηκαν οι snipers;

Δε θα ξέρεις αν εκεί που μένεις σου ανήκει ή πρέπει να πληρώσεις και τον τσιφλικά..

Δε θα ξέρεις αν αξίζει πια να δουλεύεις.. σε αυτούς που σε δουλεύουν..

Ελεύθεροι υπόδουλοι! Ανέκδοτο εποχής με δυο λέξεις, μόλις μού’ρθε. Παλιά ξεχώριζαν από τις αλυσίδες στα χέρια ή και στα πόδια. Τώρα με το διαβατήριο..

Μπροστά σε αυτά, οι βρώμικοι δρόμοι, τα σκουπίδια που μυρίζουν, οι στύλοι γεμάτοι αυτοκόλλητα, οι συναγερμοί που χτυπάνε κάθε λίγο και λιγάκι, τα μηχανάκια στους πεζοδρόμους, η ορθογραφία που την έχουν “τρελλάνει” κι αυτή,  κουτλουπού κουτλουπού (που λέγαμε στο γυμνάσιο) θα είναι σε λίγο μια ευχάριστη “ενασχόληση”..να σε συγχίζουν δηλαδή..

Πώς να μην έχεις εφιάλτες μετά; Δηλαδή.. καλά που δε θυμάμαι τι βλέπω όταν ξυπνάω..

..πού να πάω;

 

 

 

Ταξίδια μακριά..

..φτάσαμε και Τζαμάικα και Αυστραλία..

Αυτό κάνω εδώ και κάτι μήνες. Ταξιδεύω, κοντά, μακρυά.. όπου με βγάλει. Έχω κι ένα ωραίο γρήγορο σκάφος με όμορφα πανιά, είναι ό,τι πρέπει για τις μικρές και μεγάλες περιπλανήσεις μου. Βλέπω καινούργια μέρη, άλλους ανθρώπους, εξωτικές τοποθεσίες. Κι έτσι ξεχνάω τους εφιάλτες. Γιαυτό και απουσίαζα τόσον καιρό από εδώ πέρα. Ξεχάστηκα.. Τώρα είναι καλό αυτό; Δεν ξέρω. Ελπίζω να μου φέρουν καινούργια όνειρα αυτά τα ταξίδια. Βλέπω τώρα τελευταία o,τι και άλλοι πολλοί έχουν εφιάλτες και κάτι πάνε να κάνουν.

Θα δείξει..

Πολύ ανακατωσούρα, αναταραχή, δυσφορία, ανάγκη για αλλαγές. Μόνο που αυτές που θα έπρεπε δεν γίνονται. Ήρθε η ώρα τους;

Θα δείξει.. ο καιρός

Αλλά αφού ασχολούνται άλλοι με τους εφιάλτες, εγώ θέλω λίγο να ασχοληθώ με τα όνειρα, τα όνειρά μου. Πρέπει να αρχίσω να τα θυμάμαι. Θέλω ένα καλό.. ψάχνω μια ιδέα.. ίσως μου τη δώσει αυτό. . την ιδέα.

Και μετά μπορώ να συνεχίσω τα ταξίδια μου και να πραγματοποιώ και τα όνειρά μου. Ναι αυτά τα ολίγα.. μου αρκούν..

Καληνύχτα και σήμερα..

 

Ουδέν νεώτερον..

..από το.. δικό μας μέτωπο..

Και αυτό για την ώρα καλό είναι. Έτσι να ησυχάσουν λίγο τα πράγματα. Ούτως ή άλλως ό υπόλοιπος κόσμος φλέγεται, εμείς πρωτοτυπούμε με το να ησυχάζουμε. Για να έχουμε δυνάμεις για τις άλλες μέρες, αυτές που έρχονται. Κι αν μας φέρουν όμορφα πράγματα, θα τις χαρούμε περισσότερο αν είμαστε ήρεμοι. Αν μας φέρουν και κάποιες δυσκολίες, θα είμαστε πιο δυνατοί να τις αντιμετωπίσουμε. Γιαυτό.. ήρεμα.. και λίγα.. γράφω

Αυτά ήρθαν τώρα, αυτά θα πω.. ούτε παράπονα, ούτε εφιάλτες σήμερα, μόνο όνειρα…

 

Κάθε χρόνο..

..και καλύτερα!

Μοιάζει ουτοπικό τις μέρες αυτές.. τους μήνες αυτούς.. τα χρόνια αυτά.. αλλά είπα να “πρωτοτυπήσω” μιας και η τάση είναι ακριβώς η αντίθετη.

Έμαθα αρκετά αυτή τη χρονιά. Έμαθα ξανά αυτά που ήξερα και τα είχα ξεχάσει. Έμαθα πάλι να ακολουθώ το ένστικτό μου και όχι μόνο τις παρορμήσεις μου και χαίρομαι πολύ που δεν τις άφησα πλήρως να με καθοδηγήσουν αλλά άφησα και ένα παράθυρο στο ένστικτο.. στο “χάος μου” να μου λέει μερικές λεξούλες και τελικά να μου δείξει τι, πως και που.. Έμαθα να το ακούω περισσότερο και να μην το παραμερίζω όταν μου τις λέει..

Έμαθα πάλι ό,τι αυτά που είναι..είναι και αυτά που φαίνονται, όσο και να θέλεις δε θα είναι. Έμαθα πάλι να εκτιμώ αυτά που είναι εκεί, πριν φύγουν και δεν έρθουν ξανά. Έμαθα πάλι να είμαι ικανοποιημένος με αυτά που έγιναν, με αυτά που έκανα και να μη μετανιώνω για αυτά που δεν έγιναν. Όσα πρέπει κι όσα θέλω.. θα γίνουν κι αυτά με τη σειρά τους.

Θα μάθω κι άλλα, νέα και παλιά. Θα προσπαθώ να εμπεδώνω τα νέα και να μη λησμονώ τα παλιά.

Ελπίζω ό,τι έτσι θα κάνω τα σωστά βήματα και τον επόμενο χρόνο.. θα είναι (ακόμα) καλύτερα..

Χρόνια καλά..υγεία..

 

2η ευκαιρία

..Τρίτη όμως δεν έχει..ούτε Τετάρτη, Πέμπτη και η Παρασκευή δεν έρχεται..

Έτσι αισθάνομαι εδώ και μερικούς μήνες.. Κάνουμε ό,τι κάνουμε, κι άλλωτε πετυχαίνουμε την ευκαιρία (που έλεγα τις προάλλες) κι άλλωτε όχι.. Σπάνια, πολύ σπάνια, γίνεται αυτό που συνέβη.. Να έχω μια δεύτερη ευκαιρία σε κάτι όμορφο που δεν περίμενα να μου δοθεί.. Και είμαι πολύ ευγνώμων γιαυτό..

(Ίσως συγκεκριμένα να είναι τρίτη ή τέταρτη αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση)

Γιαυτό λοιπόν καθώς κλείνει αυτό το τρίμηνο απουσίας από εδώ μέσα.. αυτή είναι η σκέψη μου..

Να προσέχετε τις ευκαιρίες.. δε θα υπάρχει συχνά αυτή η τύχη της δεύτερης..

Και αφού το κατάλαβα αυτό, έτσι νομίζω δηλαδή.. τώρα μπορώ να κοιμηθώ πάλι χωρίς…

 

Καλό Καλοκαίρι..!..

Ναι πολύ καλά ακούσατε(με)… Αυτή είναι η ευχή και για φέτος. Την άλλη ούτε που θέλω να την ακούω! Εξάλου, εξ’ορισμού δεν μπορεί να ισχύει, με τέτοια που μας φέρνουν πάντα οι επόμενοι μήνες. Καλό κουράγιο μόνο μπορείς να πεις. Και μετά Καλά Χριστούγεννα, Καλό Πάσχα. Αυτά ναι, είναι οι επόμενες διακοπές.

Καλό ήταν κι αυτό…είχε τον ήλιο του, είχε τη ζέστη του, είχε τα μπάνια του.. όχι πολλά αλλά ικανοποιητικά. Είχε τις όμορφες στιγμές του, τις χαρές του. Άργησαν λίγο να έρθουν αλλά πρόλαβαν… Και ως γνωστό, το καλό…

Τώρα μου έρχεται και μια γεύση Φθινοπώρου, νόστιμη όμως γεύση. Κάτι σε Γλασκώβη μου θύμισε η πρώτη δροσερή μέρα που ήρθε…και με πήγε πίσω. Με την καλή έννοια. Καλό είναι να πάμε πίσω πότε-πότε, έτσι για να μην ξεχνάμε από που περάσαμε και τι πήραμε. Δε θα μείνουμε εκεί, τα παίρνουμε κι επιστρέφουμε πάλι με περισσότερη όρεξη, κουράγιο, δυνάμεις… σίγουρα θα χρειαστούν.

Ό,τι καλύτερο λοιπόν κι ας ελπίσουμε για άλλη μια φορά και αυτός ο χρόνος να είναι καλύτερος από τον προηγούμενο (ναι τις ευχές σε αυτό τον πλανήτη τις κάνω μετά το καλοκαίρι!)

only 5.000.000.000 (billion) years left… all is not lost.. yet ;-)

 

Πρόλαβα…;…

…ή τον χάσαμε τον μήνα;

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πρόλαβα, αλλά ο μήνας ήταν αρκετά περίεργος…

Άλλοι επενδύουν σε ακίνητα, άλλοι σε χρήματα και μερικοί σε χρόνο. Είναι το μόνο που αξίζει ίσως και τελικά και το πιο δύσκολο. Τουλάχιστον στα δύο πρώτα χάνεις ή κερδίζεις αλλά είναι κάτι που μπορείς να ξαναβρείς, ακόμα κι αν τα χάσεις όλα. Στο τελευταίο όμως…δεν έχει ούτε εγγυήσεις, ούτε επιστροφές. Έπαιξες κι έχασες, ή έπαιξες και κέρδισες. Μόνο ο ίδιος θα το δείξει… ο χρόνος.  Πόσοι άλλοι σοφοί και μη, σκέφτηκαν και είπαν πριν από μένα ότι σε αυτή τη ζωή, το παν είναι να περνάς καλά. Δε λέμε να καταστρέψεις τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω σου σε αυτή την αναζήτηση, αλλά όταν περνάει η μέρα, η εβδομάδα, ο μήνας, ο χρόνος… μπορείς να πεις ό,τι πέρασες καλά; Ό,τι οι χαρούμενες στιγμές σου ήταν περισσότερες από τις δύσκολες; Ότι δε μετάνοιωσες για ό,τι έκανες κι ότι έκανες τις λιγότερες δυνατές καταστροφές, ει δυνατόν καθόλου, στην πορεία αυτή; Αν όχι, τί νόημα έχει τότε;

Αν το κατάφερες αυτό, τότε μπορείς να προχωρήσεις και να αισθάνεσαι ικανοποιημένος και υπερήφανος για τον τρόπο που διάλεξες να πορεύεσαι και να συνεχίσεις με τον ίδιο και καλύτερο αν μπορείς.

“Οι καιροί ου μενετοί” έχω γραμμένο σε ένα χαρτάκι στον τοίχο μου… “Οι ευκαιρίες δεν περιμένουν”. Ίσως να έχασα μερικές, ίσως να μην ήρθαν κάποιες.. θα έρθουν ευελπιστώ και ελπίζω να είμαι έτοιμος όταν θα γίνει αυτό. Αλλά όσο μπορώ να το αξιολογήσω, αυτές που ήρθαν τις αξιοποίησα όσο καλύτερα μπορούσα και δεν πιστεύω ότι κατέστρεψα πολλά στην πορεία μου για να τις χρησιμοποιήσω και να περνάω καλά, να είμαι καλά.

Ναι, πιστεύω ότι τον πρόλαβα.. ότι δεν πέρασε χωρίς να μου αφήσει το σημάδι του και χωρίς να μάθω από αυτό. Κι αν κάποιες καταστάσεις δεν είχαν την εξέλιξη που θα περίμενα, κάθε εμπόδιο για καλό γιατί μέσα από αυτές κάποιες άλλες ίσως την είχαν. Κι αυτό θα μου το δείξει ο χρόνος.. όσο τον εμπιστεύτηκα αλήθειες μου είπε…

Και μετά σου λένε δεν έχει βενζίνη να κινηθούμε; Γιατί έχουμε ντεπόσιτο επάνω μας; Τί να πω…

 

Ονειρεύοντας τα όνειρα – μέρος 3 (ναι τα άλλα δύο έγιναν μην ψάχνετε)

Και μετά από ένα σύντομο εφιάλτη επιδιορθώσεων, χρημάτων, τρεξίματος, ιδρώτα, φασαρίας, εκμετάλλευσης (πάντα όμως..) ήρθε η μέρα που ίσιωσε το όνειρό μου κι έφερε γαλάζια συννεφάκια πάλι στις νύχτες μου…Για να κάνω κι άλλα όνειρα και ευχάριστες σκέψεις με το κοκκινάκι μου…

Ακόμα έχουν μείνει κάποιες ατέλειες να τις σιδερώσω αλλά τουλάχιστον μπορεί να σταθεί στα ποδαράκια του, (εντάξει ρόδες είναι, και; ) να ξεκινήσει μόνο του (καλά θέλει και το κλειδάκι του, το κουμπάκι του… όλοι έχουν ένα! ) και να δει πάλι τον κόσμο φωτεινό, ζεστό και δροσερό…

Αέρα στα πανιά σου και λάδι στα γρανάζια σου..

…Είπαμε ακόμα έχει κι άλλα… για να φτάσει στις παλιές του δόξες… αλλά το ταξίδι για την Ιθάκη δεν τελειώνει.. Κι ο Οδυσσέας πήγαινε διακοπές που και που…

 

Διορθώνοντας τα όνειρα – μέρος 2

…και τελικά…

ήρθε η μεγάλη μέρα… το ταξίδι στην ουδέτερη χώρα της Ευρώπης… η προσγείωση… η “γνωριμία”(!)… ο έρωτας(!)… το όνειρο… η επιστροφή(ουχ…)

Συνήθως τα όνειρα έχουν προσπάθεια μέχρι να τα φτάσεις. Αυτό με παίδεψε και μετά. Τί να βρεις μεταφορική εταιρεία (μα τόσο σπάνιο είναι πια κάτι τέτοιο..), τι να βρεις χώρο μέχρι τον εκτελωνισμό, να είναι άσχετος και το “τελώνης”(!)… Αλλά μετά κόπων και βασάνων ήρθε εδώ…Και μετά από συγύρισμα, πλύσιμο, καθάρισμα (όχι πολύ) και κάτι ελέγχους… έγινε έτσι…:

…κι έκανε κάποια ταξιδάκια, είδε φως, είδε σκοτάδι, είδε ήλιο, είδε βροχή…και μετά το είδαν κάποια όντα, και δεν τους άρεσε, και το ζήλεψαν, και θέλησαν να το σημαδέψουν… και δυστυχώς τα κατάφεραν… Και το χειρότερο είναι ότι κατάφεραν να μου το σημαδέψουν και να με απογοητεύσουν. Να με κάνουν να σταματήσω να ασχολούμαι. Αυτό ήταν το δικό μου λάθος. Που επέτρεψα κάτι τέτοιο. Γιατί τα όνειρα κανείς δεν μπορεί να σου τα σημαδέψει, να σου τα χαλάσει, παρά μόνο αυτός που του ανήκουν.

Έτσι λοιπόν τσαλακώθηκε το όνειρό μου, κι έμεινε “παρατημένο” για αρκετό καιρό. Και μετά βρέθηκε κάποιος που μου θύμισε ότι τα όνειρα δεν μουντζουρώνονται εκτός κι αν αφήνεις τους άλλους να σε επηρρεάζουν. Αλλά ακόμα και τότε.. είναι δικά σου.. και μπορείς να τα επαναφέρεις όπως ήταν. Όπως τα θυμάσαι κι όπως τα έπλασες. Όπως τα ονειρεύτηκες… Άρχισα πάλι να ονειρεύομαι…

… (to be continued… μέρος τρίτο και… αρχικό!)

 

Διορθώνοντας τα όνειρα – μέρος 1

Μου είχε κολλήσει στο μυαλό από πολύ παλιά.. Κι αν σου κολλήσει…

Αλλά δε φανταζόμουν από τότε ότι κάποτε θα το έψαχνα κιόλας. Απλά μου άρεσε πολύ. Ώσπου άρχισε να μου μπαίνει σιγά σιγά η ιδέα ότι θα μπορούσα να το αποκτήσω. Έβρισκα συνεχώς περισσότερες φωτογραφίες και ‘έπεσα’ επάνω σε κάτι sites που είχαν αγγελίες πώλησης. Ούτε από χρώμα ήξερα ποιο προτιμούσα. Είχα για καιρό κάποιο σε σκούρο πράσινο, σχεδόν μαύρο, σε φωτογραφία από αυτόν που το πουλούσε… στην Αμερική!

Το έβλεπα, το ξανάβλεπα, το ονειρευόμουν.. σιγά-σιγά..

Μέχρι που το αποφάσισα! Θα το πάρω!

Βέβαια η Αμερική ξεχάστηκε γιατί το κόστος ήταν απαγορευτικό αλλά μετά από πολλές αναζητήσεις βρήκα αυτό που έψαχνα.. χωρίς να το είχα όμως ακριβώς σχηματισμένο στο μυαλό μου.. απλά όταν το είδα σκέφτηκα ότι αυτό ήθελα.

Μετά άρχισα να κάνω τους υπολογισμούς, τα οικονομικά έξοδα, το ταξίδι… ναι είχε και τέτοιο…

…to be continued… (για μια πρώτη γεύση)

 

Η Άνοιξη μας έφτασε…

…και όπως κάθε χρόνο ευελπιστούμε να πάρει μακρυά τις σκοτεινές νύχτες του χειμώνα (τις ποιες; ) αλλά ελπίζω να μην πάρει μαζί της τα φωτεινά πρωινά του…

Σε συνέχεια του προηγούμενου… τώρα που διεσώθησαν όλα τα δεδομένα από τους δίσκους (ναι τελικά έγινε κι αυτό, πως τι, πάει πέρασε) το βλέπω σαν σημάδι ότι πρέπει να αρχίσω να αξιοποιώ αυτά τα δεδομένα που έχω μαζέψει τόσο καιρό και να κάνω κάτι δημιουργικό. Μεγάλα λόγια; Οψόμεθα..

Στο ενδιάμεσο θα συνεχίσω να βγάζω τις αφίσες, τα διαφημιστικά και τα αυτοκόλλητα των κλειδαράδων από τους γύρω στύλους της πολυκατοικίας, θα σταματήσω να λέω στον Μπαγκλαντεζιανό να βάζει 1 στικ μυρωδικό αντί για 2 και βρωμάει όλος ο πεζόδρομος -γιατί βαρέθηκα να ασχολούμαι- και θα προσπαθώ να διαλέγω όμορφες γωνιές και διαδρομές στην πόλη (δύσκολο πολύ) για να κάνω περιπάτους.

Ο Μάιος κι αυτός έρχεται…

 

Ο Δίας και το σεξ!

Προσοχή. Ακολουθούν τεχνικά θέματα και υβρεολογίες!!!

Ας μιλήσουμε για computers… Ναι σιγά μην έγραφα για τους θεούς και τί κάνουν τα βράδυα τους. Αν περιμένεις κάτι τέτοιο..από δω η πόρτα..

Εδώ και χρόνια έχω τα αναθεματισμένα τα παράθυρα στον υπολογιστή και θαμένο κάτω από αυτά (και στο boot sector) ένα Linux.Ένα από τα πολλά linux όπως τα λέω εγώ και συγχίζω έναν φίλο μου που ωρύεται ότι είναι ένα.Ναι καλά!

Έχω “χάσει” διάφορα περιφερειακά-hardware κατά καιρούς…κάρτα γραφικών, οθόνη, μητρική, επεξεργαστή, ανεμιστηράκι μητρικής, ανεμιστηράκι κάρτας γραφικών,  μνήμη χαλασμένη (που δεν της φαίνεται αλλά μπορεί να κάνει τεράστια ζημιά στο δίσκο) αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με τον χαμό ενός δίσκου. Παλαιότερα είχε καταστραφεί ένας τελείως και μόνο με hardware βοήθεια θα φτιαχνόταν. Τον έστειλα κάπου και ήθελαν 1500 δρχ! (μετάφραση λέμε σε ευρώ για τους μη…) Τόσα λεφτά δεν είχα τότε και αποφάσισα ότι ήταν καιρός να ξεκινήσω από την αρχή.

Από τότε έπαθα αρκετές ζημιές με τους δίσκους. Κατά καιρούς πάθαιναν μικρά ή μεγάλα blackout, έχαναν ορισμένα δεδομένα, λίγο chkdsk (το χειρότερο εργαλείο που έχει φτιάξει άνθρωπος για επισκευή δίσκων! ) λίγο hexedit σε μικρά αρχεία (συνήθως τα dats των torrent-οειδών προγραμμάτων) και κάτι σώζόταν..

Κάποια στιγμή έπαθα ένα απίθανο blackout… Ανοίγω το μηχάνημα και αντί για dirs έβλεπε κάτι κινέζικα, με folders και αρχεία μέσα. Έμεινα! Τέτοιο πράγμα δε διόρθωνε ούτε το καλύτερο πρόγραμμα επαναφοράς δεδομένων. Αυτά δουλεύουν συνήθως σε απλά (για μένα) προβλήματα δίσκων. Να διαγράψεις κανένα φάκελλο κατά λάθος, να χαθούν μερικοί και να τους επαναφέρεις, κλπ κλπ… Αλλά τέτοιο πρόβλημα ούτε είχα ξαναδεί και μια αναζήτηση στο internet να έδειξε το πολύ έναν που το έπαθε και όλοι τον συμβούλευαν να τον κλάψει το δίσκο, ζωή σε λόγους μας και περαστικά!

Την πρώτη φορά που έγινε όπως είπα “έμεινα” και μετά ξέμεινα… από δίσκο. Τον πάλεψα από δω, τον πάλεψα από κει, τίποτα. Το’χασα και λήξις το θέμα.

Από την πρώτη αυτή φορά μου συνέβει τουλάχιστον άλλες δυο. Ε τότε αποφάσισα να πάρω πιο δραστικά μέτρα.  Ξεκίνησα τα hexedit σε low-level του δίσκου… Ναι ακριβώς, σε FAT32 άρχισα να ψάχνω boot-sector, partition tables και όλα τα σχετικά. Κάποτε που υπήρχε το DiskEdit του Norton σε περιβάλλον DOS, μου είχε γίνει συνήθειο στο στρατό να τους φτιάχνω τα bad sectors και άλλα σχετικά προβλήματα, με low-level edit και σε δίσκους το πολύ 10-50ΜΒ. Τότε το κατείχα το θέμα. Αλλά αυτό ήταν καινούργια εμπειρία. Σε δίσκο 50-100GB το βλέπεις αλλιώς το σενάριο. Αλλά το ξεκίνησα με πολύ πείσμα για να βρω τί έφταιγε…

Και το βρήκα! Τα αναθεματισμένα τα παράθυρα, κάτι έκαναν στα directory entries, fat και με ένα μικρό shifting στα bytes, σου άλλαζαν τα φώτα… Χρειάστηκε να μπω σε πάρα μα πάρα πολλά directories, με hexeditors και low-level recovery προγράμματα και να αλλάζω και να μετακινώ τα δεδομένα πακέτο-πακέτο…

Δούλεψε! Βρήκα ξανά τους φακέλλους μου και τα αρχεία μου εκτός ενός!! του τελευταίου που είχες μετα τοπιστεί… στο υπερπέραν! Ένα αρχείο δεν θεωρούταν καν απώλεια για τέτοια επιτυχία. Μετά για λίγο αυτο-βριζόμουν γιατί δεν είχα ασχοληθεί περισσότερο την προηγούμενη φορά για να τα σώσω. Το αυτόν έγινε και τη δεύτερη φορά…

Και ερχόμαστε στο σήμερα, σήμερα όμως! Κλείνω το σύστημα με χαρά για να βάλω το νέο μου ADSL-2 modem να χαρώ την νέα μου γραμμή… Ανοίγω και κάτι έλεγε για level3 error ότι κάτι δεν πάει καλά και διάφορα. Τέτοιο λάθος στο boot δεν είχα ξανασυναντήσει (και έχω δει πολλά… με πιστεύω. Το να μεγαλώσει το registry υπερβολικά και να μη σηκώνονται τα παράθυρα είναι πλέον ρουτίνα. Για τέτοιο πράγμα μιλάμε)

Κάνω 2-3 reboot…το ίδιο. Πάω σε “last known configuration” και ιδού φορτώνει. Την τελευταία φορά που άφησα το chkdsk να κάνει μόνο του αλλαγές, τα έκανε κυριολεκτικά σκατά. Ήταν η πρώτη φορά που έπαθα εκείνη τη ζημιά που είπα παραπάνω με τα directories. Από κινέζικα μου τα έκανα όλα αόρατα! Από τότε είπα ποτέ πια chkdsk στην αρχή μετά από μεγάλο λάθος. Αλλά δεν το κατάλαβα καν. Το σύστημα είχε κλείσει κανονικά. Με το που ξεκινάει λοιπόν, μου λέει “Disk L has problems” (εν συντομία). Το άφησα να κάνει κάτι, γιατί δεν υποπτέυθηκα ότι κάτι μπορεί να πήγαινε λάθος με τους δίσκους. Έχω ξαναδεί πρόβλημα στο boot και με κάτι τέτοια κολπάκια διορθωνόταν (reboot, last known κλπ). Μου αρχίζει τα απανωτά delete “something” στον “L” και μόλις πρόλαβα να το σταματήσω μετά από μερικές αράδες του ίδου λάθους.. που το “επιδιόρθωσε” μόνος του και δεν υπάρχει κανένας τρόπος να το επαναφέρεις…

Ξεκινάει λοιπόν το σύστημα, αφού προσπερνάω τα ελεγκτικά, μπαίνω…

Βλέπω ότι ένας δίσκος δεν έχει τίποτα μέσα και δεν διαβάζεται(!!) – o “L” φυσικά. Αρχίζω να κατεβάζω δυο τρία προγράμματα για partition recovery γιατί το ψάρι βρωμούσε, όχι απ’το κεφάλι.. απ’τη σακούλα ακόμα! Τα σώζω στον “I”, τα κάνω extract από τα rar τους, πάω να σβήσω το αρχικό “File cannot be deleted, the directory is corrupt”(!!). Δεύτερο σοκ! Βλέπω τους φακέλους…κινέζικα! Μέσα στον πανικό-νεύρα, σκέφτομαι ότι ίσως μπορώ να το διορθώσω όπως παλαιότερα…

Εκεί που έχω τον windows explorer ανοιχτό παρατηρώ ότι λείπει ένα γράμμα δίσκου.. ο “J” είχε αποδημήσει εις κύριον(!!) Τρίτο σοκ!

Αποτέλεσμα… μετά από 5ώρες ασχολίας με το θέμα, έχω αρχίσει και απογοητεύομαι. Τα κινέζικα φαίνονται ότι είναι νέο χουνέρι. Δεν βλέπω τρόπο διόρθωσης εκ των γνωστών.. ούτε ξέρω πόσα αρχεία και φακέλλους έχασα. Ο “J” δε θυμάμαι καν τί είχε.. Έχω μια απειροελάχιστη ελπίδα τι θα κάνω με τον “L” που δε διαβάζεται αν και αυτός μάλλον είναι ο χειρότερος γιατί έχει αλλάξει το μέγεθός του κι έχω ένα partition κενό και unallocated! Άλλο φρέσκο πρόβλημα.

Να πει κανείς ότι δεν ετοιμαζόμουν… Πρόσφατα πήρα ένα ΤΕΡΑΣ (1TB) να τα αντιγράψω όλα… αλλά δεν πρόλαβα. Περίπου τα μισά είχα αντιγράψει και … γαμήθηκε ο Δίας!… Σκέφτομαι μήπως έφταιξε τελικά αυτό για τα δεινά, διότι ήταν εξωτερικός USB και άνοιξα το σύστημα με τον δίσκο αναμμένο. Αλλά πλέον δεν έχει σημασία. Το μόνο που μετράει (μόνο!;!) είναι ότι έχω χάσει περίπου 200GB και δεν ξέρω πως θα περισώσω ότι υπάρχει.

Γιατί τα γράφω αυτά;

1. Προς το παρόν το πρόγραμμα ψάχνει για χαμένα αρχεία και directories μήπως και καταφέρω τα κινέζικα. Το πρόβλημα με το partition δεν το είδα καν ακόμα!

2. Γιατί έχω καιρό να τα πω και να ησυχάσω

3. Γιατί ακυρώνει τον τίτλο του blog… Τα είπα αλλά το βράδυ θα βλέπω τεράστια clusters από δεκαεξαδικά να με κυνηγάνε…

4. Αν δεν τα έγραφα, κάτι θα έπρεπε να πετάξω από το μπαλκόνι και το επικίνδυνο είναι ότι δε με νοιάζει ποιος περνάει από κάτω. Να με γράψουν και άλλα blogs για άσχετο (σχετικό) λόγο… ΔΕ λέει…

Αυτά… περαστικά μου! ΓΑΜΩΤΟ!